Volgens mij is jouw popcorn lekkerder dan die van mij…. Laat eens kijken?
Hoe oud ik was toen ik er voor het eerst kwam, weet ik niet precies meer, maar het was in elk geval in het tijdperk waarin de Efteling nog vooral sprookjespark was: ik herinner me geen python of dat soort attracties, maar ook de Laven, de Pandadroom en Villa Volta waren er nog niet. Gewoon, ouderwetse sprookjes van Grimm en Andersen en consorten.
De slapende (en ademende!) Doornroosje maakte grote indruk op mij, evenals het geitje dat zich in de klok verstopt voor de grote boze wolf en de dansende rode schoentjes (helemaal vanzelf!). Maar echt spannend was natuurlijk het griezelkasteel: eng en mooi tegelijk.
Tegenwoordig vind ik het Sprookjesbos eigenlijk nog steeds het leukste onderdeel van het park, al is de Droomvlucht ook favoriet. Al zwevend in het donker, waan je je echt even in een andere wereld. Een lieflijke wereld, waar alles is zoals het moet zijn. Als dat geen sprookje is?
Vandaag is de Efteling jarig, 60 jaar oud al weer. Geen sprookje, maar de wonderlijke realiteit. Binnenkort maar weer eens gaan kijken of de magie nog bestaat?
Binnen Nederland geldt Arnhem steeds meer als modestad. De wijk Klarendal is het centrum voor exclusieve modewinkels en veel hedendaagse ontwerpers hebben hun roots in Arnhem.
In de zomermaanden juni en juli zijn er altijd speciale activiteiten in de stad, waar onder een tweejaarlijkse Mode Biënnale. Vorig jaar was er tijdens de Biënnale een grote modetentoonstelling in de oude Akzofabriek.
Mooie combinatie tussen industrieel erfgoed en High Fashion, waar ik natuurlijk weer mooie plaatjes van heb gemaakt. Kijk hier voor de rest van de foto’s.
Raampje in museum in Bayamo, Cuba
Tijdens mijn vele bezoeken aan Portugal heb ik de Portugese keuken langzaam leren waarderen. Voor mij was het in het begin even wennen, het is geen Italië waar ik zo’n beetje alles lekker vind, maar na verloop van tijd begon ik de lekkere dingen te ontdekken. Behalve de eigeelkleurige gebakjes, de lokale wijnen, de koffie en de olijven, is het vooral de vis die favoriet is bij mij. Met speciale voorkeur voor ‘peixe espada’ en ‘dourada’.
Lekkere eigeelkleurige minigebakjes, van bakker Oliveira in Batalha
Dus toen ik na lange tijd weer eens in Portugal was, wilde ik uiteraard wel weer eens mijn favoriete gerechten hebben. Nu was het een reis met half pension, dus tijdens het diner viel er niks te kiezen: alle pijlen gericht op de lunch dus!
De eerste dag was het al raak: met een deel van de groep streken we neer op een terrasje midden in het centrum van Lissabon, een beetje uit de drukte. Eerst leek het tegen te vallen, de Engelstalige kaart met kleurenfoto’s van opgemaakte borden sprak mij niet bepaald aan. Niet authentiek genoeg… De Portugeestalige kaart zonder foto’s bracht uitkomst en daar stond mijn favoriete ‘peixe espada’ op. Die was al vast binnen!
Later die week werd het nog beter: in Évora sloeg ik op goed geluk samen met twee reisgenoten een zijstraatje in, weg van de zonnige toeristische terrassen op het plein. Al gauw vond ik een handgeschreven bord met een pijl richting een restaurant genaamd‘O Garfo’ (de vork). Dat was vast goed! Twee andere groepsgenoten dachten dat ook en renden op een holletje achter ons aan. Ze hebben er geen spijt van gekregen, we hebben heerlijk gegeten in een echte, authentiek Portugese entourage (en niet de eerste de beste, zo blijkt uit deze video).
Maar, dat het ook té authentiek kan bleek later, tijdens de lunch in Mértola. Helaas waren er geen visgerechten die mij aanspraken en ging de voorkeur vanwege de beperkte tijd uit naar een keuze uit het dagmenu. Hoewel ik niet zo van kip houd, leek mij dat voor deze keer wel een goede optie. Helaas viel dat tegen. Tussen een bergje rijst met jus en flinterdunne kippenbotjes lagen twee flinke kippenpoten. En dan bedoel ik niet de gebraden kippenpoten die wij kennen, maar gewoon een paar afgehakte voeten. Eet smakelijk…
Authentieke ‘Arroz de Frango de Cabidela’ , kippenpootjes voor gevorderden…
Dit bericht verscheen eerder op Portugal Portal.
Renovatie van een pand in het centrum van Girona (Catalonië, Spanje).
Klompen, tulpen, Goudse kaas, Delfts blauw, molens …. dat zijn zo van die dingen die men in het buitenland als ‘typisch Nederlands’ beschouwt. In de praktijk heeft slechts een minderheid in ons land nog klompen aan, eten we naast kaas uit Gouda ook kaas uit Frankrijk en allerlei andere landen, is Delfts blauw (afhankelijk van de periode) ouderwets of juist ‘camp’ en molens zijn er nog wel, maar domineren het landschap echt niet meer naast al die torenflats, snelwegen en industrieterreinen.
Maar wat is dan wel ‘typisch Nederlands’? Máxima wist het eigenlijk niet precies, maar dan heeft ze toch niet goed opgelet: écht Nederlands is de kaasschaaf! Een vernuftig apparaat dat wij Nederlanders gebruiken om onze plakkerige kaas niet te dik op onze Hollandse bruine boterham te deponeren – zuinigheid met vlijt, schijnt ook echt Nederlands te zijn.
Helaas, ook de kaasschaaf is niet typisch Nederlands, zo zag ik in een souvenirwinkel in het hoge Noorden van Zweden.
Een kaasschaaf in de vorm van een rendier, Zweedser kan het toch echt niet. Waarom heeft IKEA dit nog niet bedacht? (En dan een Nederlands variant in de vorm van een koe misschien?)
